terug naar index
T’ Zijn moeskens

Revuetekst, in 1906 opgevoerd in Het Nieuwe Circus

                                I.

Laat mij toe ilder goed t’explikeeren
Wat dak deur t’woord moeskens wel verstaan
Ja k’wil zelf deur veurbeelden demonstreeren
Dat die expresse g’heel z’leven hêe bestaan
Ne moeskesmaker es eene die wil tóógen
Eene die hem veuresteld werklijk iets te zijn
Als g’hem hoort spreken, zijn afkomst es g’heel hóóge
 (Bis:)
Ge verstaat toch wel enfin
 Wat dan de moeskes zijn

                                II.

G’hoort soms van kwezels, ja t’zijn echte plaagen
Die nie moeten hên van vrijer of man
Ze keunen ze nie gerieken of verdragen
Maar t’es meest omdat ze gêene krijgen kan
Want t’es gebeurd, en dat al mêenge kieren
Dat t’kwezelke zoo vet wierd als een zwijn
K’peis nie dat was van heur passche te vieren
            (Bis:)
            Ge ziet van hier enfin
            Dan dat al moeskes zijn

                                III.

In kiezerstijd, thons moest ook ne keer hirke
Stemt maar veur mij! en t’lijen es gedaan
Stemt veur den diene, ge moet thons nie meer werke
En veur den derde zulde naar den hemel gaan
Maar wil t’geluk danze kandidaat passeere
Alles doenze tons, veur broer of kozijn
Maar ilder kiezers meugen gerist creveeren
            (Bis:)
            Ge ziet wel enfin
            Dan t’moeskesmakers zijn

                                IV.

T’es tegenwoordig allemaal Menheêre
Meê chapeau bus’ flankaart en hóóge col
Ze keunen hilder, nie draaien of keêre
T’zijn gelijk Janklasse mèe all’maal dienen brol
Maar es r’een meiske die t’rop uit es om te trêwen
En die verzot es op type of muscadin
Da moe die arme slóóre heur dikwyls berêwe
            (Bis:)
            Ze ziet dat al dien schijn
            Nen boel meê moeskens zijn

                                V.

G’hoort ook nog al van die jonge patriote
Vivé le roi, l’armée et la patrie
Kom Leopold ! thons zijn ze gelijk zotte
Sterven zoen ze veur hem, t’is een echte folie
Komt t’oogenblik danz’ als soldaat moete marcheere
T’es uit mêe l’amour, t’en kan nie meer zijn !
En als ze keune, doen z’hilder remplaceeren
            (Bis:)
            ‘K en vraag i af enfin
            Of t’moeskesmakers zijn?  

 

Uit:

Jules Antheunis: Pst! En valt er nie mêe! (1906), p. 33-37



Vind dit boek in de bibliotheek Gent